Werken AAN je onderneming

Wie maakt ik blij, wie maak ik blij?

De meeste grote steden hebben wel een initiatief waarbij daklozen een krant verkopen op straat. In Rotterdam is dat niet anders. En de verkooptechnieken verschillen nogal van verkoper tot verkoper. Een verkoper die geregeld bij de Bijenkorf staat, bedient zich van een rijmpje om klanten te lokken. Dat gaat van:

 
"Wie maakt me blij, wie maakt me blij. Wie koopt een krantje bij mij?"

 
Klinkt niet als een erg aantrekkelijk aanbod toch? Blijkbaar moet je hem blij maken door iets te kopen bij hem. En natuurlijk wordt de verkoper doorgaans blij wanneer hij een verkoop heeft gedaan, maar dat mag toch hopelijk niet je enige verkoopargument zijn. Als hij in plaats daarvan had gezongen:

 
"Wie maak ik blij, wie maak ik blij. Wie koopt een krantje bij mij?"

 
Da's een groot verschil met het vorige rijmpje. Als je Jos Burgers mag geloven (en dat doe ik), willen klanten niet kopen, maar wel geholpen worden. En wanneer je iemand helpt, wordt de ander doorgaans blij. Dus de vraag voor de straatkrantenverkoper is, hoe maak ik mijn klanten blij.
 
Om het even bij de straatkrantenverkoper te houden: jaren geleden kwam ik regelmatig in de Albert Heijn bij Blijdorp. En daar stond ook regelmatig een verkoopster van straatkranten. Maar in plaats van een liedje of iets, riep ze helemaal niets naar voorbijgangers. En toch verkocht ze. Ik vermoed zelfs meer dan de meeste andere verkopers.
 
Haar geheim zat in het simpele feit dat ze mensen blij maakte. Dat deed ze doordat ze, wanneer mensen een praatje met haar startte, ze daadwerkelijk een gesprek met je had en geïnteresseerd luisterde. Gaandeweg zag je dat ze bijna altijd wel in gesprek was met iemand als ik de AH binnenliep. En wat mij opviel was dat ze niet voortdurend over de schouder van de gesprekspartner keek of er toevallig nog potentiële klanten voorbij liepen.
 
Het product straatkrant niet het makkelijkste product om te verkopen. Maar zelfs dan zie je een groot verschil in effectiviteit tussen de ene en andere verkoper. Laat staan dat jij als ondernemer je eigen product mag bedenken en verkopen. Als je niet tot in je vezels overtuigd bent dat wat jij aan te bieden hebt, jouw klanten echt helpt, is de kans groot dat je een variant zingt van: "wie maakt me blij, wie maakt me blij".
 
Maar zoals Jos Burgers op overtuigende wijze weet te demonstreren: adverteren met teksten waarin je jezelf prijst, zijn over het algemeen WC-eend verhalen. Oftewel, wij bevelen onszelf aan. En wat dat betreft is die straatkrantverkoper die niet veel anders leek te doen dan geïnteresseerd luisteren, wat mij betreft een prima illustratie van dat een luisterend oor al heel behulpzaam kan zijn. Ik had zelf niet de behoefte om met haar een lang gesprek te beginnen, maar na een paar maanden wel een vaste klant bij haar geworden. Gewoon omdat ik haar sympathiek en oprecht vond overkomen.
 
Ter inspiratie een filmpje van Jos Burgers over de vijf niveau’s van effectieve verkoopmiddelen.

De kracht van positiever denken

Wie heeft er niet gehoord van 'positief denken'? Zover ik kan nagaan is het concept in de jaren zeventig van de vorige eeuw ontstaan en in Nederland vooral bekend geworden door Emile Ratelband. En vandaag de dag hoor je natuurlijk links en rechts volop geluiden dat de crisis juist een kans is en dat we niet zo moeten zitten mokken. Maar positief denken wordt al gauw verwart met een negatief gevoel overschreeuwen. En dat werkt niet.

Het idee achter positief denken is dat een positief gestemd brein bijna automatisch vergelijkbare positieve gedachten produceert. Bovendien vallen de positievere dingen in de omgeving meer op bij mensen die positieve stemming hebben dan bij mensen die een negatieve stemming hebben. En door een positieve grondhouding te kiezen kom je vanzelf in een opwaartse spiraal terecht.

Maar van tijd tot tijd wordt een positieve stemming uitgedaagd, bijvoorbeeld door negatieve berichtgeving of ingrijpende gebeurtenissen in je omgeving. Maar vaker kan zonder direct aanwijsbare reden je positieve stemming langzaamaan omslaan in een negatieve. En eenmaal in een negatieve stemming lijkt de belofte van positief denken helemaal niet te werken. Sterker nog: wanneer je bijvoorbeeld liefdesverdriet hebt kun je je stevig ergeren aan al die verliefde paartjes om je heen.

Ook hier is een spiraal gaande en wel een negatieve spiraal. En ik merk zelf keer op keer dat wanneer ik geforceerd hele positieve gedachten probeer te denken, dat dit eerder de spiraal verergert dan dat je hem doorbreekt. Verzet vermomd als schreeuwerige en onechte positieve gedachten helpt gewoon niet. En volgens mij is de oorzaak dat het negatieve gevoel je iets wil vertellen en je helpt jezelf niet door gewoonweg te ontkennen dat je effe niet goed in je vel steekt.

Ik ben er stellig van overtuigd dat een stevig negatieve stemming de eerste stap is om een heel nieuw idee te ontvangen. Ik heb zelf dit jaar meerdere malen meegemaakt dat een rotstemming in de ochtend uiteindelijk resulteerde in een geweldig nieuw idee aan het einde van de dag. En ik ervaarde het eerder dat het idee ontving dan dat ik het bewust had bedacht. Het kwam als het ware vanzelf naar voren in mijn gedachtestroom.

Mijn ervaring van hoe dit werkt, is als volgt:

• Erken dat je een (sterk) negatieve stemming hebt;
• Veroordeel jezelf niet dat je die hebt, in het bijzonder wanneer je rationeel weet dat de gedachtestroom eigenlijk 'nergens op slaat';
• Merk op dat wanneer je een te positieve gedachte wil denken, dat je aan het strijden bent met je gedachtestroom;
• Via trial and error zoek je naar een gedachte die iets positiever is dan de gedachtes die je nu denkt maar toch niet te positief zijn dat je er weerstand bij voelt (omdat je de gedachte eigenlijk niet gelooft);
• Eenmaal die gedachte gevonden, blijf je een minuut of twee deze gedachte bewust naar voren halen totdat je merkt dat je algehele stemming wat milder begint aan te voelen;

Met de laatste stap heb je je 'gedachtetrein' op een ander spoor gezet en vanaf dat moment gaat het 'vanzelf'. Mijn ervaring is dat ik meerdere malen, na een paar uur, mijn stemming een heel stuk positiever was geworden zonder dat ik er verder actief wat aan had gedaan. En diverse malen kwam ineens een compleet nieuw concept voor een boek, product of workshop in mijn gedachten op. Zomaar, out of the blue.

Ik ben van plan om rondom dit onderwerp een serie workshops te gaan geven. In de volgende blogpost volgt hierover ongetwijfeld meer.

Het geheim van de smid

Lang geleden was de kunst van het smeden van ijzer een goed bewaard geheim. En wie deze kunst beheerste, kon er leuk geld mee verdienen. Want ijzeren voorwerpen waren (zeker in die tijd) vaak van grote waarde. Het grote geheim dat de smid liever niet openbaar wilde maken was dat het ijzer pas smeedbaar was wanneer het een temperatuur van rond de 1000 graden Celsius had. Het was dus betrekkelijk simpel als je wist hoe je tot 1000 graden kon stoken.
 
En wat dat betreft is de kunst van het verkopen wel te vergelijken met smeden. Iedereen weet dat het veel makkelijker praten met een potentiële klant wanneer je warm bent aanbevolen door een andere partij. En wanneer je een manier hebt gevonden om potentiële klanten op te warmen voor je aanbod (of merkt dat ze al opgewarmd zijn) heb je een basis om je bedrijf op te bouwen. En die manieren kunnen variëren van leuk en opmerkelijk tot duister en dubieus.
 
Vandaag de dag is het betrekkelijk lastig om op dubieuze geheimen je bedrijf te stoelen. Er is een overvloed aan informatie te vinden op het internet over van alles en nog wat. En niet alleen dat, maar ook dubieuze praktijken worden steeds sneller en eenvoudiger algemeen bekend. In het geval van de DSB bank blijkt steeds meer dat met name de klanten die al in een lastige financiële situatie zaten, voor hen het warme ijzer was.
 
De laatste tijd begint er steeds meer uit te lekken welke manieren er worden gebruikt om het spreekwoordelijke vuur zodanig op te stoken dat klanten in zee gingen met de DSB. Maar helaas wel zonder dat ze beseften dat ze een nog grotere financiële verplichting waren aangegaan hierdoor. Men maakte gebruik (wellicht misbruik?) van de onwetendheid van mensen om hun producten te verkopen.
 
Toch is het maar de vraag of het wenselijk is om alles tot op de puntkomma te snappen. Als je probeert te achterhalen waarom je zo gelukkig bent, heb je een goede stap genomen om je minder gelukkig te voelen. Magie en mysterie zijn juist belangrijke smaakmakers van het leven en het helpt juist om dat eerder in stand te houden dan dat je probeert te snappen hoe iets in elkaar zit.
 
Maar magie is meer dan alleen een trucje: het is de persoon die het trucje doet dat een gevoel van magie creëert. En volgens mij is het huidige geheim van de ondernemer om te zijn wie je bent en niet een masker te tonen aan de wereld. Want wanneer eenmaal duidelijk wordt dat je mensen via een trucje misleidt, komt dat vroeg of laat wel uit.  En hoe je jezelf kan zijn in alle omstandigheden, is misschien wel het grootste geheim van de smid. Maar wel waard om na te streven.
 
Als afsluiter dan maar eens een youtube filmpje van een kaarttrucje…

Wat willen ondernemers eigenlijk?

Ik sta op de VJO-09 beurs (vanmiddag de tweede dag) met een eigen stand. En zoals de beursorganisator bij de voorbespreking met standhouders al treffend schetste: "als je besluit om op een beurs te staan, dan dwingt dat jou om na te denken welk verhaal je gaat vertellen aan potentiële klanten".

En zo kon ik gisteren meerdere malen mijn verhaal vertellen aan de bezoekers van mijn stand. De eerste vraag die men inderdaad stelt is: "wat doe je eigenlijk?" En mijn antwoord is dan een variant van "ik adviseer en inspireer ondernemers om meer uit hun onderneming te halen". Ach ja, het is een openingszin waarmee je ook weer niet zoveel zegt. Maar in het echte leven lokt dit weer een nieuwe vraag uit van de vragensteller en ontstaat er vaak een leuk gesprek.

En een van deze gesprekken van gisteren was de aanleiding voor deze post. Want nadat ik de eerste vraag van een bezoeker had beantwoord, wist hij mij te vertellen dat ondernemers alleen maar behoefte hebben om meer klanten binnen te halen en geen interesse hebben in advies (behalve als dat advies onmiddellijk meer klanten gaat opleveren). Tja, dan is het lastig om niet in de overtuigingsmodus of verdedigingsmodus te springen.

Want ik kon in eerste instantie mijn gesprekspartner geen ongelijk geven. Wie zit er in hemelsnaam op advies te wachten. En met inspiratie kun je ook alle kanten uit. En meer omzet is toch vaak het antwoord voor bedrijven die een probleem ervaren. Dus het verband is logisch: meer klanten leveren meer omzet. Daar lijkt geen speld tussen te krijgen.

En dat zette me aan het denken. Ik sta inderdaad op de beurs om meer klanten te krijgen. Maar ik merk dat ik het op twee manieren kan benaderen. Ik kan voor de manier kiezen waarin ik mezelf probeer op een voetstuk te plaatsen en vanaf daar mijn wijsheden te verkondigen. Of ik kan ervoor kiezen om dat nadrukkelijk niet te doen en gewoon een gesprek aan te gaan met mijn standbezoeker. En eerlijk gezegd werkt het voor mij helemaal niet door me te presenteren als een alwetende expert.

Het merkwaardige is dat standbezoekers (zeker die je nog nooit eerder hebt gesproken) je benaderen alsof je daar op een zelfgecreëerd voetstuk staat. En dat maakt het gesprek vaak onnodig stroef verloopt in het begin. En hoezeer het mijn ego ook streelt om te worden gezien als expert, doet het juist afbreuk aan een prettig gesprek. Want vaker dan niet draaien dit soort gesprekken om het elkaar overtuigen van hoe goed iemand wel niet is.

Toch ben ik met een zeer tevreden gevoel over de beurs naar huis gegaan. Want zoals de organisator al voorspelde, ontdekte ik wat werkelijk mijn toegevoegde waarde kan zijn voor ondernemers. Namelijk ervoor zorgen dat het gesprek dat ondernemers hebben niet meer te laten gaan over zogenaamde expertises, maar om ervaringen met elkaar uit te wisselen. Iedereen is wel ergens goed in, maar het is een veel leuker gesprek om van elkaar te ontdekken hoe je een ander kan helpen.

Dus ik ben het niet helemaal eens met de stelling dat ondernemers alleen maar meer klanten zouden willen. Ik merk dat er ook een grote behoefte is om onderling ervaringen met elkaar te delen en naast de mooie dingen ook de minder mooie zaken van het ondernemen te bespreken. Want daardoor ontstaan juist die ideeën die je uiteindelijk meer klanten kunnen gaan opleveren.

In dat kader heb ik dan ook besloten om ook begeleider te worden van Durf te Vragen. Want Durf te Vragen sessies hebben simpelweg het doel dat ondernemers hun eigen vraag voorleggen aan andere ondernemers. En ik sta versteld van hoeveel nuttige antwoorden daarop komen. Kijk op de site van Durf te vragen voor de data door het hele land. En wil je mij een keer ontmoeten, ga dan vooral naar de sessie van 30 oktober in Rotterdam! 

Waardebepaling achteraf, een unique buying point

Afgelopen zaterdag was ik op bezoek bij het Natural Networking Festival. Het festival is gevuld met zeer uiteenlopende bijdragen variërend van workshops (waaronder een van mij) tot meditatiesessies en muziek. Daarnaast was er volop de mogelijkheid om mensen te ontmoeten in een erg ontspannen sfeer. Een van de sessies werd georganiseerd door Martijn Aslander en Abdul-Rahman Advany ging over "Waardebepaling achteraf". En deze blog is geïnspireerd door wat tijdens die sessie aan bod kwam.

Voor diegene die het concept van Waardebepaling achteraf nog niet kennen: Waardebepaling achteraf is het principe dat je het aan je klant overlaat hoe hij jou wil vergoeden voor jouw dienst nadat je met hem hebt gewerkt. En hoewel geld een gebruikelijk vergoedingsmiddel is, mag dit gerust ook iets anders zijn. Martijn haalt daarbij de voorbeelden aan dat hotelketens hun kamers kunnen aanbieden, of vliegmaatschappijen hun stoelen, maar ook toegang tot bepaalde netwerken kan tot de beloning behoren.

De eerste vraag die mensen stellen wanneer ze hiervan horen, is meestal een variant van: "maar hoe weet je dan of mensen wel betalen en of ze er geen misbruik van gaan maken?". Want het schrikbeeld is dat je maanden en maanden je hebt ingezet en als dank krijg je slechts een warme handdruk. Of je wordt afgescheept met een fooi of je wordt op een manier beloond die je eigenlijk niet past. Maar is dat terecht?

Het gevolg van waardebepaling achteraf is dat je een ander gesprek aangaat met je opdrachtgever. Zoals Martijn meerdere malen benadrukte dat je hiermee niet meer dat toneelstukje aan het spelen bent voor de opdrachtgever om je tarief maar waar te maken, maar dat je veel essentiëlere vragen gaat stellen. Vragen die je liever niet stelde wanneer je vooraf al je tarief had overlegd, zoals of het project ooit iets zal gaan opleveren. Wanneer jij er als opdrachtnemer aan twijfelt, zal je er waarschijnlijk nooit aan beginnen. Kortom, waardebepaling achteraf levert een ander gesprek op met mogelijke opdrachtgevers.

En tijdens de sessie realiseerde ik me dat ik met mijn vorige bedrijf feitelijk hetzelfde deed. Waar veel e-learning partijen software licenties en consultancy-uren in rekening brachten, rekenden wij af op basis van het aantal gebruikers maal de gebruikte facililteiten. Zo kon de klant zelf kiezen wat bij hem paste. Het risico voor ons was dat we partijen zouden aansluiten die veel te weinig cursisten zouden weten te trekken. Door dit afrekenschema hadden wij ook een totaal ander gesprek met onze potentiële klanten, omdat kritisch meedenken zowel in ons als in hun belang was.

Het gevaar van waardebepaling achteraf is dat het als een unique selling point op zich gebruikt. Door te zeggen dat je volgens waardebepaling achteraf werkt, heb je in ieder geval een interessant gespreksonderwerp voor een mogelijke opdrachtgever. En hoe interessant ik het concept ook vindt, ik zou je willen afraden om aan waardebepaling achteraf te doen wanneer je het vooral doet om aandacht te trekken. Waardebepaling achteraf dwingt je om vooraf kritisch te kijken of de opdracht wel echt bij je past.

Toen wij in het begin potentiële klanten gingen benaderen, waren wij lang zo kritisch niet. En achteraf gezien hebben we daarmee ook een groep klanten getrokken waar we veel tijd in hadden gestoken, maar uiteindelijk niet echt iets opleverden. En in de meeste gevallen wist je van te voren wel dat de kans groot was dat het nooit echt wat zou worden. Dus een vorm van waardebepaling achteraf zou geen unique selling point op zich moeten zijn, maar passen bij hoe je met je klanten wil omgaan.

Daarom zou ik waardebepaling achteraf liever een unique buying point willen noemen, omdat met waardebepaling achteraf de klant ook de leverancier zal moeten overtuigen dat hij waarde gaat leveren. En als je die dialoog durft aan te gaan, kan er iets bijzonders ontstaan dat nooit zichtbaar was geweest wanneer je volgens uurtje-factuurtje werkt.

Om de do's en don'ts van waardebepaling acheraf in beeld te brengen, zijn Martijn en Abdul van plan om een website te lanceren met daarop nuttige informatie voor zowel de mensen die met waardebepaling achteraf willen experimenteren als voor opdrachtgevers. De website is er nog niet, maar hierbij alvast het adres om in de gaten te houden: http://www.waardebepalingachteraf.nl

Twitter, wat moet een ondernemer ermee?

Tja, twitteren, wat moet je ermee als ondernemer? Is dit de zoveelste hype (zoals Second life) die uiteindelijk zal uitsterven, of wordt dit een serieus medium waar je (net als met je mobiele telefoon of e-mail) niet meer omheen kunt. Wat je in ieder geval om je heen kunt bespeuren is dat het kamp is opgedeeld in twee groepen: de voorstanders en de tegenstanders. Dit ten koste van het derde kamp, namelijk de mensen die er nog nooit van hebben gehoord.

Zelf behoor ik tot de voorstanders al ben ik nog niet helemaal overtuigd van de werkelijke toegevoegde waarde. Maar het medium is interessant genoeg om in ieder geval de werking ervan eens te verkennen. En daarvoor hoef je niet eens een eigen twitteraccount te hebben. Maar voordat ik je twee verkenmogelijkheden geef, zal ik nog even kort een uitleg geven van wat twitter is voor diegene die het nog niet kennen. En voor wie nog in het kamp van de tegenstanders zit, zal ik je uitdagen om je mening op dit gebied te wijzigen.

Twitter is niets anders dan een grote database met allemaal korte tekstberichtjes van maximaal 140 tekens (vergelijkbaar met SMS). Bij ieder tekstberichtje is ook aangegeven wie deze heeft geschreven, met welk middel en wanneer hij deze heeft geschreven. En iedereen kan deze berichtjes van elkaar lezen, tenzij die persoon dat expliciet heeft uitgezet. Zelf heb ik dat aan laten staan, zodat de hele wereld kan zien wat ik de laatste tijd in de twitterdatabase heb geplaatst. Klik op deze link om te zien wat dat was:
http://twitter.com/wbrand

Je ziet dan de berichtjes die ik de afgelopen tijd heb geplaatst. En dan zie je dat ik voornamelijk berichtjes plaats waarin een link staat zoals (http://bit.ly/….). Oftewel, via Twitter verspreid ik  berichtjes waarin ik mensen die mij volgen wijs op een interessante website. Vrijwel alle links beginnen met "bit.ly", omdat je hiermee een websiteadres kunt verkorten. Je hebt maar 140 tekens, dus dat is een handig hulpmiddel om voldoende tekens over te laten om een bijbehorende boodschap te schrijven.

Hoewel technisch gezien Twitter een grote bak met berichtjes is, kun je twitter beter beschouwen als een hele grote kamer waarin allemaal mensen rondlopen die berichtjes roepen. In sommige gevallen zeggen ze wat tegen een ander persoon (te herkennen aan @naam_van_persoon), maar vaker is het bericht aan niemand specifiek gericht.

Je kent wel het fenomeen dat je in gesprek bent met iemand op een feestje en ineens hoor je dat je naam wordt gezegd in een ander groepje waarmee je helemaal niet in gesprek was. Feitelijk werkt Twitter ook zo. Je kunt heel makkelijk berichtjes waarin je (gebruikers)naam te zien krijgen. En niet alleen dat, je kunt ook zonder moeite achterhalen wat er aan recente berichtjes is geweest over een bepaald onderwerp. Je kunt als het ware onmiddellijk achterhalen wat er op dit moment op Twitter wordt gezegd over de dingen die jou ook bezig houden.

En ook hiervoor hoef je geen eigen twitter account te hebben. Ga naar http://search.twitter.com/ en tik in het zoekveld het woord van iets wat jou interesseert. Als je niet zo gauw iets kunt verzinnen, tik dan de naam van jouw woonplaats in. Zoals je ziet, lijkt dit schem sterk op het startscherm van Google. Het is ook niet voor niets dat de zoekfunctie van Twitter wordt gezien als een serieuze bedreiging voor Google, of op z'n minst een nuttige aanvulling.

Mijn uitdaging voor jou is om een zoekwoord van iets dat je interesseert in deze zoekfunctie in te typen en klik vervolgens dan op Search. Bekijk een paar links die in de berichtjes zijn geplaatst en als je op z'n minst op twee interessante artikelen bent gestuit, maak dan als de wiedeweerga je eigen Twitter account aan (op http://www.twitter.com. En als je dat hebt gedaan, twitter dan het volgende bericht "@wbrand ok ik ben nu ook op twitter, wat nu?".

Succes!

Help mee met onderzoeken van ondernemerschap

Dit keer geen columnachtig artikel, maar een stuk over mijn bedrijf Kinsent. Ik krijg vaak de vraag wat Kinsent eigenlijk betekent (waarna ik vaak de reactie krijg die varieert van leuke naam tot "ik zou 'em zeker veranderen als ik jou was". Hoe het ook zei, Kinsent is de afkorting voor KennisInstituut voor Entrepreneurship. Klinkt een tikkeltje oubollig en lijkt qua uitstraling niet op de persoon die ik ben, maar toch ben ik nog niet van plan om de naam te veranderen. Simpelweg omdat het wel de lading dekt, namelijk ik wil met Kinsent kennis en ervaringen van ondernemers verzamelen om zo meer inzicht te krijgen in de wereld van ondernemers.

Nu is in het verleden wel vaker onderzoek gedaan naar ondernemerschap en typische kenmerken van ondernemers, maar op de een of andere manier blijkt het wetenschappelijk gezien een lastig onderwerp om te besturen. Bovendien hebben veel ondernemers een broertje dood aan gortdroge en saaie (maar wel wetenschappelijk correct onderbouwde) analyses. Een beetje ondernemer zou zeggen: "Doet u mij maar iets praktisch". Nu is er volgens mij niets praktischer dan een goede theorie, maar ben het ermee eens dat de mond niet zal openvallen van menig ondernemer wanneer ik verklaar dat mijn theorie zowel intern als extern valide blijkt. Maar wel of wat ik te beweren heb niet uit de hoge hoed is getoverd.

Het idee voor Kinsent is al meer dan tien jaar oud en is ontstaan als gevolg van mijn afstudeerscriptie. Daar ontdekte ik bij toeval twee modellen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hadden. De ene beschreef hoe ondernemingen zich ontwikkelen in vier opvolgende fasen en de ander beschreef een viertal type mensen. En wat mij opviel was dat de beschrijving van de noodzakelijke (denk)activiteiten voor een bepaalde fase sterk overeen kwam met de beschrijving van een van die vier persoonstypen. En zonder dat ik specifiek op zoek was naar verbanden tussen modellen, werd als het ware het onderzoeksonderwerp in mijn schoot geworpen.

Om een lang verhaal kort te maken: ik heb theoretische kunnen bewijzen dat deze twee modellen inderdaad samen te voegen zijn. En dat samenvoegen levert interessante conclusies op, zoals:
1. Er is geen beter type ondernemer of een minder goede ondernemer, maar je kunt beter spreken van vier type ondernemers die elk hun eigen sterkte en zwakte hebben;
2. Iedere succesformule van een onderneming is op een gegeven moment uitgewerkt: oftewel ondernemen is niet zozeer zoeken naar dat ene gat in de markt en dat voor eeuwig uitmelken. Zoals Schumpeter ooit eens zei: Ondernemerschap is creative destruction. Oftewel, ondernemers zullen van tijd tot tijd het bekende en vertrouwde moeten 'kapotmaken' om uit de brokstukken ervan iets nieuws te maken. Zo niet, wordt je onherroeplijk een gevangene van je eigen succes;
3. Een goede ondernemer is NIET iemand die goed in zijn vak is, maar begrijpt en in staat is om het ontwikkelingsproces van een onderneming te sturen. Goed zijn in je vak is eerder een belemmering (al is het vaak de aanleiding om voor jezelf te beginnen) om je te ontwikkelen als een goede ondernemer;

Aan deze opsomming is nog veel meer toe te voegen en uit te leggen, maar dat laat ik voor een andere keer. Mijn doel is om met mijn onderzoekswerk meer inzicht te krijgen in wat ondernemen precies is en op welke manier je mensen ondernemender kan krijgen. Voor mijn gevoel zijn er teveel misvattingen zoals dat ondernemerschap niet aan te leren is (of uiterst lastig is). En ik denk dat nu ondernemerschap meer in de belangstelling staat dan ooit, het erg waardevol is om meer inzicht te krijgen in het fenomeen ondernemerschap.

Om dit meer handen en voeten te geven, heb ik twee weken geleden de gratis online scan live gezet, waarmee je je eigen ondernemerstype kunt bepalen (zie gratis online scan). De volgende stap is om met jou in gesprek te raken. Want ik kan wel mooi vertellen over ondernemerschap maar ik heb net zo goed meer vragen dan antwoorden hierover. Dus ik leer graag van jou en ik nodig je bij deze van harte uit om lid te worden van de Linkedin groep die ik heb aangemaakt. (zie Linkedin groep Kinsent ). Verder zou ik het enorm waarderen als je me kunt helpen om Kinsent (en de gratis scan) bekend te maken bij mede-ondernemers!

PS: er is nog ruimte voor een paar deelnemers voor de workshop "Werken aan MIJN onderneming" op 27 augustus in The Hub in Rotterdam. Wees erbij, want het zou wel eens mijn laatste workshop kunnen zijn. (met dank aan ZZP-adviescafe ;) ) Wat ervoor in de plaats gaat komen? … Inschrijven kan nog via: het inschrijfformulier

PPS: je kunt me volgen op twitter via: http://twitter.com/wbrand

Kun je ondernemerschap testen?

Ook al schijnt er een recessie te zijn, nog nooit begonnen er zoveel mensen voor zichzelf. Ok, hier zullen vast ook wel mensen bij zitten die er tijdelijk voor kiezen omdat ze ontslagen zijn, maar de trend is al jaren dat steeds meer mensen voor het ondernemerschap kiezen. De statistieken leren ons dat na een jaar of vijf ongeveer de helft van de gestarte bedrijven niet meer is. Soms door faillissement, of omdat de eigenaar gewoon gestopt is of is samengegaan met een ander bedrijf.

De vraag rijst of het ondernemerschap bij iemand aangeboren is of dat het valt te leren. En kun je meten of iemand daadwerkelijk het in zich heeft om ondernemer te worden of niet. Wat dat betreft zijn er twee kampen. Het ene kamp roept dat ondernemerschap toch echt in het bloed moet zitten terwijl anderen roepen dat het ondernemerschap voor de meeste mensen best wel aan te leren is.

Maar wat karakteriseert een ondernemer eigenlijk? Ze nemen meer risico dan niet-ondernemers, hebben een grotere behoefte aan zelfstandigheid en willen iets bereiken. Maar ook schrijven ze het slagen en falen vaker toe aan hun eigen acties dan aan de omstandigheden waarin ze zitten. En men is er nog steeds niet over uit of dit aan te leren is of niet. Voor een deel wel maar voor een deel ook weer niet, maar een ding is zeker: het is niet te leren zoals je wiskunde kunt leren.

Naar mijn mening wordt je niet ondernemer omdat je graag risico neemt, maar is het eerder een gevolg van het feit dat je iets voor jezelf wil realiseren. Dat lijkt voor de buitenwereld wellicht risicovol, maar voor jezelf kan dat heel ander voelen.

De beslissende factor is in mijn ogen het persoonlijke besluit dat je als een ondernemer ziet. Het maakt niet zoveel uit wat je besluit: als je besluit dat je geen ondernemer bent, krijg je daar vervolgens het bewijs van aangeleverd. Zo ook wanneer je besluit dat je er wel een bent. Het besluit maakt nog niet automatisch een succesvol ondernemer, maar mensen die voor zichzelf besloten hebben dat ze geen ondernemer zijn, zijn bij voorbaat al kansloos om te slagen.

Het besluit dat je ondernemer bent is niet voldoende maar wel een noodzakelijke voorwaarde om als ondernemer te slagen. Om daadwerkelijk te slagen moet je in staat zijn om je sterke kant sterker worden en je zwakke kant (die iedere ondernemer heeft) niet je valkuil te laten zijn.

In het ondernemersmodel van Kinsent worden een viertal type ondernemers onderscheiden die elk een typische sterke en zwakke kant hebben. En de mate waarin deze sterke en zwakke kant van belang zijn, hangt af van de fase van de ontwikkeling van je onderneming af. Ontdek nu zelf welk type ondernemer je bent met de gratis ondernemersscan en ontvang er tevens een gratis e-boek "De ontwikkeling van jezelf en je onderneming" erbij.

Ga naar de gratis ondernemersscan

geleefd worden door een lifeline of deadline

De meeste mensen worden gemotiveerd en komen in actie wanneer te maken hebben met een deadline. Als ondernemer kun je het je niet veroorloven om een deadline van een project te missen, zeker niet wanneer deze door jouw klant is opgelegd. Maar ook als je de deadlines die je jezelf oplegt niet haalt, kom je ook niet vooruit.

Ik heb vandaag mijn deadline gemist (op een haar na). Vandaag wilde ik de ondernemersscan waarmee je je eigen ondernemerstype kunt bepalen, online zetten. Maar goed, hij werkt nog niet helemaal naar behoren en ik zet liever pas iets online wanneer het goed in elkaar zit. Maar ik denk dat hier niemand van wakker zal liggen.

Maar met het woord 'deadline' in mijn gedachte, vroeg ik me ineens af: zou het omgekeerde van een deadline niet een lifeline moeten zijn? Even gegoogled en er zijn maar weinig artikelen te vinden die een lifeline als tegengestelde opperen van een deadline. Mooi, kan ik er zelf even over filosoferen ;)

Zoals gezegd, deadlines motiveren en wie kent niet dat prettige gevoel van het behalen van een deadline? Maar dat gevoel ebt na een dag of wat wel weer weg, zeker wanneer een volgende lastige deadline in zicht is. Maar waar komt het niet bepaald opgewekte woord 'deadline' vandaan?

Een deadline was vroeger een lijn die in het zand werd getekend om een groep gevangenen heen ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog. Een stap over de deadline zetten betekende de dood. Later werd de term ook gebruikt voor kranten waarbij er een tijdstip werd gesteld waarna je artikel niet meer in de krant werd geplaatst. Je artikel werd dan als dood beschouwd.

Vandaag de dag spreken we op tal van terreinen van deadlines, maar zelden is er sprake dat bij het missen ervan alles verloren is. Het is een ander woord geworden voor een belangrijk doel. En zoals gezegd, wanneer je een gewenst resultaat wil hebben, is het bevorderlijk om daar ook een datum aan te koppelen.

Als een lifeline het tegenovergestelde is van een deadline, wat zou dat dan zijn? Volgens mij staat een lifeline symbool voor het pad dat je in het leven bewandeld, een lijn die je wil volgen die jou een plezierig leven geeft. Een deadline geeft alleen plezier wanneer je deze behaalt. En de periode voor de deadline kan behoorlijk vervelend en zelfs uitputtend zijn. En de vraag is dan: zit je dan eigenlijk wel op je levenslijn?

Wat je niet van een expert kunt leren

Toen ik 15 was ging ik voor het eerst mee met mijn ouders op skivakantie.  Net als met veel dingen is ook met skiën, jong geleerd oud gedaan. 15 is misschien niet zo heel oud, maar oud genoeg om meer last te hebben van valangst dan wanneer je pak 'em beet 5 jaar oud bent.

Het eerste jaar skiën is misschien wel de leukste keer ooit, omdat je er zelf nog helemaal niets van kunt en je in een skiklasje zit met vergelijkbare stumperts. Ik kan me vooral al die rare (en onnodige) valpartijen herinneren, maar ook dat ik dat skiën toch een stuk lastiger vond dan ik had gedacht.

Links en rechts werden we ingehaald door mensen die heel soepeltjes de berg afzoefden en diezelfde mensen waren lang zo uitgeput niet als wij na een dagje skiën. Er viel nog wel wat te leren. Eenmaal terug van vakantie vroeg ik dan ook aan ervaren skiërs wat hun geheim was van hun skikunsten. De antwoorden waren nou niet bepaald behulpzaam. "nou gewoon, je gaat gewoon naar beneden.." of "het gaat gewoon vanzelf..".

Maar bij mij ging het helemaal niet vanzelf. Het was vooral hard werken en vol ongeloof zag ik hoe de echte cracks heel makkelijk om mij heen skieden wanneer ik voor de zoveelste keer sneeuw hapte. Maar ambitieus als ik was, wilde ik toch ook dat niveau bereiken.

In het viede jaar dat we les kregen, kwam de doorbraak. We werden ingedeeld in een skiklasje dat harder ging dan wij ooit zelf hadden gedurfd. De hele ochtend krabbelde mijn broer en ik achter het groepje aan en we konden ze maar te nauwer nood bijhouden. Tot ik ineens precies de bewegingen van mijn voorganger ging kopiëren. En tot mijn grote schrik maakte ik heel soepel 5 bochtjes na elkaar met beide skies vlak naast elkaar.

Tijdens de skiles werd voortdurend gehamerd op de positie van je heupen, schouders, rug en je knieën. En dat zijn net even teveel posities om allemaal in een keer goed te doen. Juist omdat ik me apart op ieder onderdeel ging letten en het geheel niet overzag. En die ochtend viel het allemaal op z'n plek. Ik ervaarde ineens dat skiën maar één beweging is waarmee je schouders, rug, heupen en knieën vanzelf de juiste positie aannamen.

Door een bocht te maken plaats je je lijf zo dat automatisch de volgende bocht erop gaat volgen. En wat ik daarvoor voortdurend deed was de volgende bocht niet inzetten. En dat tegenhouden kostte energie en zorgde ervoor dat of mijn schouders, rug, heupen of knieën verkeerd stonden. Door de volgende bocht als het ware 'toe te laten' en niet tegen te houden, skiede ik ineens zoveel beter. En de kick die dat gaf was onbeschrijflijk!

Mijn broer, die vlak achter me skiede, zag ineens mij zo netjes met twee benen naast elkaar skiën alsof het geen moeite meer kostte. En aangezien broers nooit bij elkaar achter willen blijven, vroeg hij mij in de lift naar boven hoe ik het voor elkaar kreeg. Toen ik hem uitlegde dat ik de volgende bocht niet meer tegenhield, viel bij hem ook het kwartje. En nog geen tien minuten later ging hij ook ineens met beide benen naast elkaar skiën alsof hij nooit anders had gedaan. Maar wel met een hele brede grijns op zijn gezicht.

Wat ik van deze ervaring leerde was dat vaak je beste leraar niet iemand is die iets al jaren beheerst, maar de persoon die net de slag heeft gemaakt en je precies kan uitleggen waardoor hij het ineens begreep.

En dit geldt ook voor de workshops die ik vanaf augustus ga geven. Ik ben niet al tien jaar expert op het gebied van timemangement, maar ergens vorig jaar maakte ik de klik waardoor ik ineens zag hoe je als ondernemer veel effectiever met je tijd om kunt gaan dan je ooit had kunnen denken. Het gaat er niet om om 10% tijd te winnen door iets efficiënter te werken, maar misschien wel 50% van je tijd effectiever te benutten. De kunst is niet om alle (timemanagement) tools perfect te beheersen, maar om een systeem te creëren dat echt voor je gaat werken.

Heb je ook het gevoel dat het allemaal wat effectiever en efficiënter kan, maak dan kennis met mijn methode om een onderneming te bouwen die voor jou werkt. Kijk op de website voor de data en graag tot ziens!
http://www.kinsent.nl/events/index.html