Werken AAN je onderneming

Wat willen ondernemers eigenlijk?

Ik sta op de VJO-09 beurs (vanmiddag de tweede dag) met een eigen stand. En zoals de beursorganisator bij de voorbespreking met standhouders al treffend schetste: "als je besluit om op een beurs te staan, dan dwingt dat jou om na te denken welk verhaal je gaat vertellen aan potentiële klanten".

En zo kon ik gisteren meerdere malen mijn verhaal vertellen aan de bezoekers van mijn stand. De eerste vraag die men inderdaad stelt is: "wat doe je eigenlijk?" En mijn antwoord is dan een variant van "ik adviseer en inspireer ondernemers om meer uit hun onderneming te halen". Ach ja, het is een openingszin waarmee je ook weer niet zoveel zegt. Maar in het echte leven lokt dit weer een nieuwe vraag uit van de vragensteller en ontstaat er vaak een leuk gesprek.

En een van deze gesprekken van gisteren was de aanleiding voor deze post. Want nadat ik de eerste vraag van een bezoeker had beantwoord, wist hij mij te vertellen dat ondernemers alleen maar behoefte hebben om meer klanten binnen te halen en geen interesse hebben in advies (behalve als dat advies onmiddellijk meer klanten gaat opleveren). Tja, dan is het lastig om niet in de overtuigingsmodus of verdedigingsmodus te springen.

Want ik kon in eerste instantie mijn gesprekspartner geen ongelijk geven. Wie zit er in hemelsnaam op advies te wachten. En met inspiratie kun je ook alle kanten uit. En meer omzet is toch vaak het antwoord voor bedrijven die een probleem ervaren. Dus het verband is logisch: meer klanten leveren meer omzet. Daar lijkt geen speld tussen te krijgen.

En dat zette me aan het denken. Ik sta inderdaad op de beurs om meer klanten te krijgen. Maar ik merk dat ik het op twee manieren kan benaderen. Ik kan voor de manier kiezen waarin ik mezelf probeer op een voetstuk te plaatsen en vanaf daar mijn wijsheden te verkondigen. Of ik kan ervoor kiezen om dat nadrukkelijk niet te doen en gewoon een gesprek aan te gaan met mijn standbezoeker. En eerlijk gezegd werkt het voor mij helemaal niet door me te presenteren als een alwetende expert.

Het merkwaardige is dat standbezoekers (zeker die je nog nooit eerder hebt gesproken) je benaderen alsof je daar op een zelfgecreëerd voetstuk staat. En dat maakt het gesprek vaak onnodig stroef verloopt in het begin. En hoezeer het mijn ego ook streelt om te worden gezien als expert, doet het juist afbreuk aan een prettig gesprek. Want vaker dan niet draaien dit soort gesprekken om het elkaar overtuigen van hoe goed iemand wel niet is.

Toch ben ik met een zeer tevreden gevoel over de beurs naar huis gegaan. Want zoals de organisator al voorspelde, ontdekte ik wat werkelijk mijn toegevoegde waarde kan zijn voor ondernemers. Namelijk ervoor zorgen dat het gesprek dat ondernemers hebben niet meer te laten gaan over zogenaamde expertises, maar om ervaringen met elkaar uit te wisselen. Iedereen is wel ergens goed in, maar het is een veel leuker gesprek om van elkaar te ontdekken hoe je een ander kan helpen.

Dus ik ben het niet helemaal eens met de stelling dat ondernemers alleen maar meer klanten zouden willen. Ik merk dat er ook een grote behoefte is om onderling ervaringen met elkaar te delen en naast de mooie dingen ook de minder mooie zaken van het ondernemen te bespreken. Want daardoor ontstaan juist die ideeën die je uiteindelijk meer klanten kunnen gaan opleveren.

In dat kader heb ik dan ook besloten om ook begeleider te worden van Durf te Vragen. Want Durf te Vragen sessies hebben simpelweg het doel dat ondernemers hun eigen vraag voorleggen aan andere ondernemers. En ik sta versteld van hoeveel nuttige antwoorden daarop komen. Kijk op de site van Durf te vragen voor de data door het hele land. En wil je mij een keer ontmoeten, ga dan vooral naar de sessie van 30 oktober in Rotterdam! 

Waardebepaling achteraf, een unique buying point

Afgelopen zaterdag was ik op bezoek bij het Natural Networking Festival. Het festival is gevuld met zeer uiteenlopende bijdragen variërend van workshops (waaronder een van mij) tot meditatiesessies en muziek. Daarnaast was er volop de mogelijkheid om mensen te ontmoeten in een erg ontspannen sfeer. Een van de sessies werd georganiseerd door Martijn Aslander en Abdul-Rahman Advany ging over "Waardebepaling achteraf". En deze blog is geïnspireerd door wat tijdens die sessie aan bod kwam.

Voor diegene die het concept van Waardebepaling achteraf nog niet kennen: Waardebepaling achteraf is het principe dat je het aan je klant overlaat hoe hij jou wil vergoeden voor jouw dienst nadat je met hem hebt gewerkt. En hoewel geld een gebruikelijk vergoedingsmiddel is, mag dit gerust ook iets anders zijn. Martijn haalt daarbij de voorbeelden aan dat hotelketens hun kamers kunnen aanbieden, of vliegmaatschappijen hun stoelen, maar ook toegang tot bepaalde netwerken kan tot de beloning behoren.

De eerste vraag die mensen stellen wanneer ze hiervan horen, is meestal een variant van: "maar hoe weet je dan of mensen wel betalen en of ze er geen misbruik van gaan maken?". Want het schrikbeeld is dat je maanden en maanden je hebt ingezet en als dank krijg je slechts een warme handdruk. Of je wordt afgescheept met een fooi of je wordt op een manier beloond die je eigenlijk niet past. Maar is dat terecht?

Het gevolg van waardebepaling achteraf is dat je een ander gesprek aangaat met je opdrachtgever. Zoals Martijn meerdere malen benadrukte dat je hiermee niet meer dat toneelstukje aan het spelen bent voor de opdrachtgever om je tarief maar waar te maken, maar dat je veel essentiëlere vragen gaat stellen. Vragen die je liever niet stelde wanneer je vooraf al je tarief had overlegd, zoals of het project ooit iets zal gaan opleveren. Wanneer jij er als opdrachtnemer aan twijfelt, zal je er waarschijnlijk nooit aan beginnen. Kortom, waardebepaling achteraf levert een ander gesprek op met mogelijke opdrachtgevers.

En tijdens de sessie realiseerde ik me dat ik met mijn vorige bedrijf feitelijk hetzelfde deed. Waar veel e-learning partijen software licenties en consultancy-uren in rekening brachten, rekenden wij af op basis van het aantal gebruikers maal de gebruikte facililteiten. Zo kon de klant zelf kiezen wat bij hem paste. Het risico voor ons was dat we partijen zouden aansluiten die veel te weinig cursisten zouden weten te trekken. Door dit afrekenschema hadden wij ook een totaal ander gesprek met onze potentiële klanten, omdat kritisch meedenken zowel in ons als in hun belang was.

Het gevaar van waardebepaling achteraf is dat het als een unique selling point op zich gebruikt. Door te zeggen dat je volgens waardebepaling achteraf werkt, heb je in ieder geval een interessant gespreksonderwerp voor een mogelijke opdrachtgever. En hoe interessant ik het concept ook vindt, ik zou je willen afraden om aan waardebepaling achteraf te doen wanneer je het vooral doet om aandacht te trekken. Waardebepaling achteraf dwingt je om vooraf kritisch te kijken of de opdracht wel echt bij je past.

Toen wij in het begin potentiële klanten gingen benaderen, waren wij lang zo kritisch niet. En achteraf gezien hebben we daarmee ook een groep klanten getrokken waar we veel tijd in hadden gestoken, maar uiteindelijk niet echt iets opleverden. En in de meeste gevallen wist je van te voren wel dat de kans groot was dat het nooit echt wat zou worden. Dus een vorm van waardebepaling achteraf zou geen unique selling point op zich moeten zijn, maar passen bij hoe je met je klanten wil omgaan.

Daarom zou ik waardebepaling achteraf liever een unique buying point willen noemen, omdat met waardebepaling achteraf de klant ook de leverancier zal moeten overtuigen dat hij waarde gaat leveren. En als je die dialoog durft aan te gaan, kan er iets bijzonders ontstaan dat nooit zichtbaar was geweest wanneer je volgens uurtje-factuurtje werkt.

Om de do's en don'ts van waardebepaling acheraf in beeld te brengen, zijn Martijn en Abdul van plan om een website te lanceren met daarop nuttige informatie voor zowel de mensen die met waardebepaling achteraf willen experimenteren als voor opdrachtgevers. De website is er nog niet, maar hierbij alvast het adres om in de gaten te houden: http://www.waardebepalingachteraf.nl

geleefd worden door een lifeline of deadline

De meeste mensen worden gemotiveerd en komen in actie wanneer te maken hebben met een deadline. Als ondernemer kun je het je niet veroorloven om een deadline van een project te missen, zeker niet wanneer deze door jouw klant is opgelegd. Maar ook als je de deadlines die je jezelf oplegt niet haalt, kom je ook niet vooruit.

Ik heb vandaag mijn deadline gemist (op een haar na). Vandaag wilde ik de ondernemersscan waarmee je je eigen ondernemerstype kunt bepalen, online zetten. Maar goed, hij werkt nog niet helemaal naar behoren en ik zet liever pas iets online wanneer het goed in elkaar zit. Maar ik denk dat hier niemand van wakker zal liggen.

Maar met het woord 'deadline' in mijn gedachte, vroeg ik me ineens af: zou het omgekeerde van een deadline niet een lifeline moeten zijn? Even gegoogled en er zijn maar weinig artikelen te vinden die een lifeline als tegengestelde opperen van een deadline. Mooi, kan ik er zelf even over filosoferen ;)

Zoals gezegd, deadlines motiveren en wie kent niet dat prettige gevoel van het behalen van een deadline? Maar dat gevoel ebt na een dag of wat wel weer weg, zeker wanneer een volgende lastige deadline in zicht is. Maar waar komt het niet bepaald opgewekte woord 'deadline' vandaan?

Een deadline was vroeger een lijn die in het zand werd getekend om een groep gevangenen heen ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog. Een stap over de deadline zetten betekende de dood. Later werd de term ook gebruikt voor kranten waarbij er een tijdstip werd gesteld waarna je artikel niet meer in de krant werd geplaatst. Je artikel werd dan als dood beschouwd.

Vandaag de dag spreken we op tal van terreinen van deadlines, maar zelden is er sprake dat bij het missen ervan alles verloren is. Het is een ander woord geworden voor een belangrijk doel. En zoals gezegd, wanneer je een gewenst resultaat wil hebben, is het bevorderlijk om daar ook een datum aan te koppelen.

Als een lifeline het tegenovergestelde is van een deadline, wat zou dat dan zijn? Volgens mij staat een lifeline symbool voor het pad dat je in het leven bewandeld, een lijn die je wil volgen die jou een plezierig leven geeft. Een deadline geeft alleen plezier wanneer je deze behaalt. En de periode voor de deadline kan behoorlijk vervelend en zelfs uitputtend zijn. En de vraag is dan: zit je dan eigenlijk wel op je levenslijn?

Maatwerk, maar dan ook echt maatwerk

Zo af en toe lees je blogposts die je doen realiseren dat werkelijk alles wat je doet nog veel persoonlijker kan. Op Kpao is een post te vinden over John Freese, die muziek albums verkoopt voor $ 75.000,- Een aardige duit, maar daar krijg je ook wat voor!

• Je mag met hem mee op toernee;
• Je krijgt een van zijn drumstellen mee naar huis;
• Hij schrijft 5 unieke liedjes over jouw leven en zet deze op CD;
• Hij is je persoonlijke assistent voor een maand
• En je mag in de Lamborghini van zijn vriend rondrijden.

Maar je moet wel snel zijn, want zijn aanbod van $ 20.000,- is al verkocht!

the devil is in the details

Recentelijk vond ik op het communicatiedagblad een post getiteld 'mierenneuken leidt af van de boodschap'. Het betreft een filmpje van Alan Weiss over het fenomeen 'anality', een door hem bedacht woord dat goed vertaald 'analiteit' betekent. Maar dat zegt de meeste mensen niets, maar het betekent feitelijk mierenneuken, of minder grof, navelstaren.

En volgens Alan Weiss is dit navelstaren dodelijk voor een ondernemende geest. Want door louter te concentreren op de kleine foutjes (zoals spelfouten), gaat de aandacht voor het verhaal verloren. Ondernemen draait nu eenmaal niet om exact bepaalde (welke?) regeltjes te volgen, maar om een uniek en inspirerend verhaal te creëren dat mensen aanzet tot interactie.

Kijk en geniet vooral van die prachtige Bentley, die nauwelijks een detail meer te noemen is, die in dit filmpje over 'anality' voorbij komt!

de toekomst volgens Microsoft

Mijn neef, die bij Microsoft werkt, wees me op een filmpje waarin Microsoft zijn toekomstvisie (ten aanzien van user interfaces) laat zien. Erg inspirerend!

<p>&lt;a href=&quot;http://video.msn.com/?mkt=en-GB&amp;playlist=videoByUuids:uuids:a517b260-bb6b-48b9-87ac-8e2743a28ec5&amp;showPlaylist=true&amp;from=shared&quot; target=&quot;_new&quot; title=&quot;Future Vision Montage&quot;&gt;Video: Future Vision Montage&lt;/a&gt;</p>

1000 ideeën om een bedrijf mee te starten

Eergisteren las ik toevallig de headline van het Algemeen Dagblad dat schreef: "Crisis is te groot voor kabinet alleen". We zullen allemaal ons steentje moeten bijdragen.

Vorige week schreef ik nog over een initiatief van Marc Cuban, namelijk een soort Idols voor ondernemers. Want volgens hem is het ondernemerschap stimuleren de enige echte remedie tegen de crisis (en dat ben ik helemaal met hem eens). In die post schreef ik dat ik zelf ook nog een ideetje heb dat zou kunnen meedoen in deze competitie, maar dat ik het nog even zou laten rusten. Maar nu er steentjes bijdragen dienen te worden, deel ik het maar met de wereld.

Mijn idee is als volgt: Naar mijn mening zijn we allemaal gebaat bij het feit dat er blogs bestaan en mensen bereid zijn om te delen wat ze hebben te delen. Echter, het is uitermate lastig om dit te gelde te maken. Het zijn doorgaans de neveninkomsten die indirect volgen uit het bloggen, dat het bloggen ook financieel enigszins interessant maakt. Zelfs blogs met relatief veel lezers houden nauwelijks wat over aan advertentieinkomsten. Maar iets dat waarde genereert, zou op zichzelf ook geld moeten kunnen genereren.

Ik zou wel een oplossing willen hebben waarbij ik eenmaal per jaar een bedrag (zeg 120 euro) in een pot stop en dat er maandelijks 10 euro wordt verdeeld over de meest gelezen blogs van die maand. Let wel, zonder dat ik verder een actie hoef te ondernemen. Het aanklikken van de blog alleen moet voldoende zijn om te teller met 1 te verhogen. Ik heb wel ideeën over hoe dit te realiseren, maar ik wil toch mijn andere plannen voorrang geven. Mocht iemand interesse hebben om hierover eens van gedachte te wisselen, hoor ik dat graag.

Voor de overige ideeën, zie SAMBA Blog waar je nog 999 ideeën kunt vinden waarmee je een bedrijf zou kunnen starten (gevonden via een post van Seth Godin die eveneens over Marc Cuban's idee schreef).

Ik heb niet gecheckt of mijn idee er al tussenstond.

De ontknooping van de creatiespiraal

Ik ben samen met mijn wederhelft afgelopen zaterdag bij de lezing van Marinus Knoope geweest waarin hij de langverwachte opvolger van De Creatiespiraal presenteerde. Dit boek is getiteld : De Ontknooping.

Het thema van dit boek is dat we in (met name) de Westerse wereld ons hebben verteld dat het voelen van negatieve emoties (zoals angst, verdriet of boosheid) eigenlijk niet gevoeld mogen worden. Zo adviseren de meeste mensen wanneer iemand zegt dat hij zich angstig voelt, dat hij zich moedig zou moeten gedragen. Marinus wijst ons erop dat een gevoel van angst simpelweg je vraagt om voorzichtig te handelen.

Door de emotie niet weg te drukken maar deze juist te beleven (en te spelen) komt een inzicht naar boven dat je verder kan helpen. Het ervaren van een emotie is simpelweg een indicatie dat er iets uit balans is. En Marinus kan als geen ander zo levendig het ervaren van emoties uitbeelden. Erg hilarisch, maar ook leerzaam.

Niet lang geleden schreef ik over mijn ervaring over de verdediging van mijn scriptie. Je zou mijn ervaring kortweg kunnen omschrijven als een gevoel dat je niet wordt begrepen. Dit gevoel van onbegrepen worden (en dat je er rot bij voelt) wijst je op je taak als leraar, namelijk iemand die graag iets aan iemand wil uitleggen. En het heeft niet zoveel zin om zaken aan iemand uit te leggen wanneer ze het al begrijpen. Dus als je je regelmatig onbegrepen voelt, is het niet zo dat je geen (goede) leraar bent, maar juist wel een.

En zo beschrijft Marinus Knoope in zijn nog te verschijnen boek maar liefst 252 emoties die hij vervolgens ook aan de creatiespiraal heeft verbonden. Het werk is alleen nog niet af, omdat hij sommige emoties nog niet helemaal op de juiste plaats heeft kunnen zetten.

Ik heb wat moeite met de precieze classificering van exact 252 (of beter gezegd 126 paren van emoties). Het overweldigt me een beetje. Niet alleen mij maar ook tijdens de lezing moest Marinus af en toe zijn schema erbij pakken om de juiste emoties en paren op te zoeken. Oftewel, de ontknooping laat nog even op zich wachten. Uiteraard ben ik zeer nieuwsgierig naar het boek als het eenmaal af is. Zijn lezing smaakte zeker naar meer.

11 tips om met kritiek om te gaan

Wie is er niet bang voor kritiek? Laten we eerlijk wezen, doorgaans is de geanticipeerde kritiek op ons handelen juist dat wat ons weerhoudt om te handelen.

Maar zoals zo vaak is de gevoelde vrees voor iets juist een uitnodiging om iets over jezelf te ontdekken. Recentelijk onderzocht ik voor mezelf waarom ik kritiek vrees. En toen ontdekte ik dat ik niet de inhoudelijk gefundeerde kritiek vrees, maar juist de ongefundeerde en op de persoon gespeelde kritiek (meestal met als doel om te scoren en de ander te kleineren).

Ik heb heel lang gewacht om mijn ondernemersmodel daadwerkelijk aan de wereld te laten zien vanwege mijn vrees voor kritiek. Niet omdat ik vrees dat iemand het model ontkracht door een nieuw inzicht. Mijn model is 'maar' een manier om naar ondernemerschap te kijken en is niet de 'waarheid'. En het staat iedereen vrij om ervan te vinden wat hij of zij wil. En toch ben ik trots op het model en blij met de inzichten die het mij geeft.

Nee, de kritiek die ik vreesde was veel meer van het soort: "en wie ben jij om dit allemaal zo te vertellen?". Mijn model is een rechtstreeks gevolg van mijn afstuderen. Voor het schrijven van mijn scriptie vond ik twee aparte modellen die ik met elkaar integreerden, wat nu het ondernemersmodel is geworden.

Tijdens de verdediging van mijn scriptie, wist de bijlezer van mijn scriptie met maar twee zinnen mij volledig van mijn stuk te brengen. Hij zei: "toen ik zo vanochtend je scriptie erbij pakte, las ik zo op pagina ### de term 'complexiteit'. Volgens mij heb je maar weinig begrepen wat 'complexiteit' precies inhoudt." En toen de vraag: "leg mij eens uit wat complexiteit is?".

Nu was 'complexiteit' maar een klein deel van mijn verhaal. Eigenlijk een vrij onbelangrijk deel. In ieder geval geen misser die mijn scriptie onderuit zou trekken. Maar het was voldoende om compleet met de spreekwoordelijke 'bek vol tanden' te staan. Ben normaal nooit verlegen om een woordje, maar er kwam tijdens de hele verdediging van mijn scriptie geen zinnig woord meer uit me. Op een gegeven moment beantwoordde mijn begeleider van mijn scriptie maar de vragen van de bijlezer (genant).

Na 20 minuten was de verdediging voorbij en overzag de bijlezer het slagveld. Hij besloot zijn betoog met het volgende: "Tja, ik geloof absoluut niet dat er een model bestaat waarmee iedereen gelijk een tweede Frits Goldschmeding (oprichter van Uitzendbureau Randstad) kan worden. Zo simpel zit de wereld niet in elkaar. Ja, de wereld van de wetenschap is niet zo simpel als je denkt. Studenten vergissen zich hier maar al te vaak in".

Maar in de scriptie had ik ook nooit een woord gerept over 'een manier om de tweede Goldschmeding te worden'. In tegendeel: mijn conclusie van het stuk was juist dat het succes van een ondernemer direct afhankelijk is van de mate waarin hij zichzelf kent. Daar kun je over discussiëren. Wat mij betreft is de omvang van je onderneming nooit een maatstaf van succes (en daar kun je ook over discussiëren).

Anyway, hoewel ik het optreden van de bijlezer een uitermate trieste vertoning vond, was het voldoende om een zaadje van twijfel te zaaien. Wat wist ik nou van het ondernemende leven. En wat van een leven als wetenschapper. Niets. En gaandeweg bewaterde ik dit zaadje met mijn twijfels en vrees en binnen de korste keer stond daar een heuse boom op mijn weg. Het heeft er mede toe geleidt om mijn ontdekkingen met mijn scriptie opzij te zetten en in het diepe te springen als ondernemer.

En nu zo'n 10 jaar later ben ik toch aan de slag met de ontdekkingen van destijds. Maar nu met een veel beter idee over mijn plan van aanpak. Plus acht jaar ondernemerservaring die mijn inzichten van destijds behoorlijk verrijken. Maar ook met een zelfvertrouwen over wat ik wel en niet kan, dat er toen nog niet was. Dus hoe vervelend die ervaring van mijn verdediging ook was, het heeft me wel verder gebracht.

Als je je inmiddels afvraagt waar die beloofde 11 tips om met kritiek om te gaan, zijn (zoals de titel van deze post luidt), lees dan deze post van Danielle LaPorte. Ik kwam hem vandaag toevallig tegen en deze tips zijn de moeite van het lezen meer dan waard. Het was voor mij de aanleiding om deze post te schrijven.

warmwatervrees

Iedereen kent wel koudwatervrees. Je wil een duik nemen in een zwembad, maar voor de zekerheid voel je nog even hoe warm het water is. Helaas, dat voelde kouder dan verwacht. En nu durf je niet zo goed meer het water in. Stapje voor stapje, treedje voor treedje daal je af in het ijskoude water. En met iedere stap vrees je wat komen gaat.

Als je uiteindelijk wil gaan zwemmen, zul je toch een keer helemaal nat moeten worden. Tenzij het water echt te koud is natuurlijk. Wat je ervaart met het langzaam in het water lopen, is je lichaam die op de alarmbel drukt om te zeggen: "zie af van dit dwaze plan". Ook al zie je andere mensen in hetzelfde water zwemmen, het maakt niet uit. Je lichaam protesteert aan alle kanten.

De beste manier om met koudwatervrees om te gaan is, wanneer je hebt vastgesteld dat het echt niet te koud is, gewoon in een keer in het water te springen. En verrassend snel merkt je lichaam dat het allemaal wel meevalt. Even "Oeoeoe" roepen en je kunt gaan zwemmen.

Giseren kwam toevallig de term koudwatervrees voorbij in een e-mailconversatie toen we het hadden over iemand die het niet aandurfde om vol achter een beslissing te staan, maar steeds maar de beslissing in treedjes op te delen. En toen schoot het woord "warmwatervrees" in mijn gedachten. Want als er koudwatervrees bestaat, zal warmwatervrees ook wel bestaan. Misschien bestaat er ook nog wel warmwaterhoop?

Even googlen en er zijn maar liefst 30 zoekresultaten te vinden voor 'warmwatervrees'. Terwijl warmwater ook te vrezen valt. Niet (alleen) in letterlijke zin, maar ook in figuurlijke zin. Net zoals koudwatervrees in de meeste gevallen niet letterlijk over koud water gaat. Van Dale spreekt niet voor niets over onnodige vrees als uitleg bij het woord.

Maar warmwatervrees is geen woord dat terug te vinden in Van Dale. Als het er wel in had gestaan, had er 'nodige vrees' als uitleg bij moeten staan. Want in te warm water stappen kan net zo schadelijk zijn als in te koud water. Niet alleen in letterlijke zin, maar ook in figuurlijke zin.

Zo is bekend dat een kikker die in pan warm water wordt gezet, er onmiddellijk weer uitspringt. Maar zet je hem in een pan koud water en verwamt deze, blijft de kikker zitten. Wanneer hij door heeft dat het water te warm voor hem is, is hij door de warmte zo verzwakt dat hij er niet meer uit kan springen. Dit wordt ook wel de parabel van de gekookte kikker genoemd.

En deze parabel beschrijft in mijn ogen heel goed wat er momenteel gaande is met de financiële crisis. We hebben heel lang onze ogen gesloten voor de steeds verder uit de hand lopende kredietverleningen. De vraag is hoe we een sprong kunnen maken naar het koude water.