Wie is er niet bang voor kritiek? Laten we eerlijk wezen, doorgaans is de geanticipeerde kritiek op ons handelen juist dat wat ons weerhoudt om te handelen.
Maar zoals zo vaak is de gevoelde vrees voor iets juist een uitnodiging om iets over jezelf te ontdekken. Recentelijk onderzocht ik voor mezelf waarom ik kritiek vrees. En toen ontdekte ik dat ik niet de inhoudelijk gefundeerde kritiek vrees, maar juist de ongefundeerde en op de persoon gespeelde kritiek (meestal met als doel om te scoren en de ander te kleineren).
Ik heb heel lang gewacht om mijn ondernemersmodel daadwerkelijk aan de wereld te laten zien vanwege mijn vrees voor kritiek. Niet omdat ik vrees dat iemand het model ontkracht door een nieuw inzicht. Mijn model is 'maar' een manier om naar ondernemerschap te kijken en is niet de 'waarheid'. En het staat iedereen vrij om ervan te vinden wat hij of zij wil. En toch ben ik trots op het model en blij met de inzichten die het mij geeft.
Nee, de kritiek die ik vreesde was veel meer van het soort: "en wie ben jij om dit allemaal zo te vertellen?". Mijn model is een rechtstreeks gevolg van mijn afstuderen. Voor het schrijven van mijn scriptie vond ik twee aparte modellen die ik met elkaar integreerden, wat nu het ondernemersmodel is geworden.
Tijdens de verdediging van mijn scriptie, wist de bijlezer van mijn scriptie met maar twee zinnen mij volledig van mijn stuk te brengen. Hij zei: "toen ik zo vanochtend je scriptie erbij pakte, las ik zo op pagina ### de term 'complexiteit'. Volgens mij heb je maar weinig begrepen wat 'complexiteit' precies inhoudt." En toen de vraag: "leg mij eens uit wat complexiteit is?".
Nu was 'complexiteit' maar een klein deel van mijn verhaal. Eigenlijk een vrij onbelangrijk deel. In ieder geval geen misser die mijn scriptie onderuit zou trekken. Maar het was voldoende om compleet met de spreekwoordelijke 'bek vol tanden' te staan. Ben normaal nooit verlegen om een woordje, maar er kwam tijdens de hele verdediging van mijn scriptie geen zinnig woord meer uit me. Op een gegeven moment beantwoordde mijn begeleider van mijn scriptie maar de vragen van de bijlezer (genant).
Na 20 minuten was de verdediging voorbij en overzag de bijlezer het slagveld. Hij besloot zijn betoog met het volgende: "Tja, ik geloof absoluut niet dat er een model bestaat waarmee iedereen gelijk een tweede Frits Goldschmeding (oprichter van Uitzendbureau Randstad) kan worden. Zo simpel zit de wereld niet in elkaar. Ja, de wereld van de wetenschap is niet zo simpel als je denkt. Studenten vergissen zich hier maar al te vaak in".
Maar in de scriptie had ik ook nooit een woord gerept over 'een manier om de tweede Goldschmeding te worden'. In tegendeel: mijn conclusie van het stuk was juist dat het succes van een ondernemer direct afhankelijk is van de mate waarin hij zichzelf kent. Daar kun je over discussiëren. Wat mij betreft is de omvang van je onderneming nooit een maatstaf van succes (en daar kun je ook over discussiëren).
Anyway, hoewel ik het optreden van de bijlezer een uitermate trieste vertoning vond, was het voldoende om een zaadje van twijfel te zaaien. Wat wist ik nou van het ondernemende leven. En wat van een leven als wetenschapper. Niets. En gaandeweg bewaterde ik dit zaadje met mijn twijfels en vrees en binnen de korste keer stond daar een heuse boom op mijn weg. Het heeft er mede toe geleidt om mijn ontdekkingen met mijn scriptie opzij te zetten en in het diepe te springen als ondernemer.
En nu zo'n 10 jaar later ben ik toch aan de slag met de ontdekkingen van destijds. Maar nu met een veel beter idee over mijn plan van aanpak. Plus acht jaar ondernemerservaring die mijn inzichten van destijds behoorlijk verrijken. Maar ook met een zelfvertrouwen over wat ik wel en niet kan, dat er toen nog niet was. Dus hoe vervelend die ervaring van mijn verdediging ook was, het heeft me wel verder gebracht.
Als je je inmiddels afvraagt waar die beloofde 11 tips om met kritiek om te gaan, zijn (zoals de titel van deze post luidt), lees dan deze post van Danielle LaPorte. Ik kwam hem vandaag toevallig tegen en deze tips zijn de moeite van het lezen meer dan waard. Het was voor mij de aanleiding om deze post te schrijven.

RSS

toevallig las ik deze mooie zin in het boek Whatever You Think, Think The Opposite van Paul Arden:
Ask for a slap in the face:
'If you show somebody a piece of your work and you ask them: what do you think?' they'll probably say it's okay because they don't want to offend you.
Next time, instead of asking what's right, ask them what's wrong.
truth hurts, but in the long run it's better than a pat on the back.'
Geplaatst door: karin r. | 5-2-09 om 12:36
@Karin,
mooie quote, al hou ik het er in dit geval op dat de waarheid in het midden lag.
Geplaatst door: Walter Brand | 6-2-09 om 13:54