Tijdens de bouw van het Scheepvaart en Transportcollege, werd op een dag de aula aan het gebouw geplaatst door hijskraan. Ik bleef staan om van afstandje te kijken. Vanaf mijn perspectief was niet duidelijk hoe deze aula was gevormd. Ik werd me ineens bewust van een interne verwarring hoe de lijnen van de aula te interpreteren. En die verwarring merkte ik doordat ik ineens de aula veel langer zag worden. En toen weer korter, maar dan weer breder. Dan weer smaller en weer langer. En zo door. Terwijl de aula stil hing in de lucht, zag ik deze toch bewegen in mijn waarneming.
Op een gegeven moment merkte ik dat mijn brein het zat was en besloot dat er maar een ander object in het geheugen was dat leek op de vorm die ik voor me zag: een figuur van Escher. En hoewel ik wist dat zo'n figuur niet in 3D kan bestaan, merkte ik dat mijn brein gewoon een besluit had genomen hoe het object waar te nemen, inclusief het gegeven dat zo'n vorm niet kan bestaan. Dit besluit gaf gewoon het minste conflict.
Het is een zeldzaam moment waarin je je bewust bent van je eigen denkproces. En omdat ik dit gevoel zo lang mogelijk vast wilde houden, bleef ik op precies dezelfde plek staan om naar de aula te kijken. Door van positie te veranderen zou ik mijn brein de kans geven om opnieuw te vergelijken met eerdere structuren en het daarmee de kans geven om ineens wel te zien hoe de structuur werkelijk was.
Na een minuutje of wat draaide de aula een beetje doordat de hijskraan hem bewoog. En ineens zag mijn brein hoe de structuur in elkaar stak. Pats. En het was onmogelijk geworden om het eerdere beeld terug in gedachte op te roepen. Het was als met een donderslag bij heldere hemel verworden tot een herinnering aan een niet-passend beeld van een fysieke structuur. En hoe ik ook mijn hersens pijnigde, ik kreeg het beeld van de Escher niet meer terug.
Ik merk nu dat dit besluit door mijn brein wordt genomen door de mate waarin je een conflict voelt bij je besluit. Je kunt in een stap switchen van mentale positie wanneer de nieuwe positie veel harmonieuzer voelt dan de oude. Sterker nog, ook al weet je uit je herinnering dat je ooit voor de vorige mentale positie had gekozen (omdat die toen het beste aanvoelde), maar je kunt de positie niet meer innemen zolang die andere mentale positie veel harmonieuzer aanvoelt. Pas wanneer (door wat dan ook) het gevoel van harmonie bij je nieuwe beeld lager wordt dan het oude beeld, maak je weer een sprong terug.
Een mooi voorbeeld van je 'strijd in je brein' is de onderstaande danseres. Ze kan zowel linksom als rechtsom draaien. Beide beelden zijn even harmonieus. Maar als je hebt besloten voor linksom, merk je dat je nauwelijks haar rechtsom ziet draaien. Totdat je dat ziet en je haar niet meer linksom kunt zien draaien. Enjoy!
RSS
Reacties