Het antwoord op de vorige post is: Hij vermoord zijn broer omdat dit de enige manier was (die hij kon bedenken) om de vrouw weer te ontmoeten, namelijk op de begrafenis van zijn broer.
Dit raadsel is bedacht door een Amerikaanse psycholoog. Wanneer je het antwoord op dit raadsel goed had beredeneerd, bestaat de kans dat je een psychopaat bent (ai). Het blijkt dat psychopaten veel vaker dan gemiddeld dit namelijk als antwoord geven. Ik heb blijkbaar wat met psychopaten, gezien een eerdere post van mij.
Als je, zoals de meesten, je in rare bochten hebt gewrongen om een antwoord te bedenken (zijn broer bedroog deze vrouw, of iets dergelijks), dan merk je dat al deze antwoorden gebaseerd zijn op een stukje extra informatie die je er zelf bij hebt verzonnen. Geen normaal mens zou zijn broer vermoorden om zo nogmaals zijn mogelijke vrouw van zijn dromen weer te ontmoeten. Terwijl als je het antwoord leest, je realiseert dat dit antwoord wel moet kloppen en dat het gekronkel om een antwoord te verzinnen eigenlijk een beetje onzinnig was.
Maar deze post is niet bedoeld om je te ontmaskeren als psychopaat. Wees gerust. Waar het mij om gaat is dat de meeste mensen hun hersenen pijnigen om een goede oplossing te bedenken en er niet echt opkomen. Pas als ze de oplossing zien, zien ze dat het klopt. Het is alsof alles ineens op zijn plek valt.
Als je het raadsel al kende, was het niet moeilijk om zelf weer op het antwoord te komen. Als je het antwoord eenmaal weet, verliest het raadsel zijn waarde. En dat is nou precies het probleem met veel creatieve beroepen. De waarde van een creatieveling is dat hij prachtige nieuwe combinaties maakt van bestaande (vaak losstaande zaken) of komen met een verrassend nieuw inzicht dat zijn cliënt verder helpt. Het zijn niet alleen creatievelingen, maar ook coaches, trainers en therapeuten die met hetzelfde te maken hebben. Het type problemen dat zij oplossen worden ook wel brainteasers genoemd.
We hebben de neiging om vooral die probleemoplossers te belonen waarbij, zelfs als het probleem is opgelost, we nog steeds niet in staat zijn een vergelijkbaar probleem op te lossen. Het kost namelijk iedere veel moeite, kennis, of wat dan ook, om het resultaat te produceren. Je kunt hierbij bijvoorbeeld denken aan programmeurs, accountants of juristen. Zelfs met de oplossing in je hand, begrijp je er nog niet veel van. Het type problemen dat zij oplossen worden ook wel brainsqueezers genoemd.
En het vreemdste van dit alles is wel dat in de meeste gevallen het oplossen van een brainteaser veel meer waarde kan opleveren, dan de oplossing van een brainsqueezer. Maar als je de oplossing van een brainteaser in je handen hebt en het te bewandelen pad duidelijk is geworden, is het oplossing niet meer afhankelijk van de oplosser.
Mijn punt is natuurlijk dat wanneer je als ondernemer een onderneming runt die vooral brainteasers oplost, is het soms verleidelijk om (delen van) je oplossing geheim te houden of moeilijker te maken dan het is. Of het kan zijn dat je twijfelt aan de waarde die je voor anderen kunt leveren omdat ze (schijnbaar) nu zonder jou door kunnen gaan.
Hoe je hier het beste mee om kunt gaan, kun je gerust een echte brainteaser noemen.
PS: als je geïnteresseerd bent in brainteasers en brainsqueezers, dan is het boek Breakthrough thinking van Nick Souter zeker een aanrader!
RSS
Reacties